«Saman er ein mindre aleine» (2005) av Anna Gavalda
10. mars 2010 23:47
Paulette ramlar overende i huset sitt og må på pleieheim. Ho har berre barnebarnet Franck som kan sjå til henne, men han er ein travelt opptatt kokk som arbeider kvar dag. Han bur i ein enorm leilegheit i Paris saman med adelege Philibert. Ovanfor bur Camille som teiknar alle ho kjenner. På ein forunderleg måte blir alle desse fire involvert i kvarandre sitt liv, og husværet til Philibert blir eit sentralt møtepunkt.
Det handlar om å vere annleis og ikkje passe inn i eit funksjonelt samfunnsmønster. Aldrande Paulette byrjar å bli senil og ha sviktande balanse. Franck er ein villstyring i ord og handlingar, forførar kvinner, men er utan fast følgje. Philibert er danna, intelligent, stammar, har OCD og sel postkort. Camille har problem med eting, mora si og leve av det ho eigentleg kan best: kunsten sin.
Gavalda skildrar personane på ein slik måte at ein må berre like dei. Ordvalet og setningane, fransk eller nynorsk, dei er utmerkte til situasjonen. Eg observerer korleis aktørane tek del, og eg skulle ynskje eg var ein av dei. Endinga er ein smule lettvint, men tittelen er poesi i seg sjølv.
Mi leseoppleving:
«Drapet på Harriet Krohn» (2004) av Karin Fossum
9. mars 2010 22:33
Charles Olav Torp er enkjemann, har ei 16-år gamal dotter som ikkje vil vite av han, er avhengig av spill og har 200 000 kroner i gjeld. Han planleggjar og utfører drapet på Harriet Krohn, blir kvitt spillegjelda, får seg ein jobb og dottera tek kontakt med han att. Det ser ut til at alt ordnar seg for Charlo, men så får politietterforskar Konrad Sejer saken.
Sejer har ingen uløyste saker bak seg. Som lesar ser eg korleis Charlo fortvila prøver å kome unna garnet som leggjast ut etter han. Likevel klarer han ikkje å vekkje nokon form for sympati hos meg.
Dermed blir handlingane og tankane hans ein smule keisame.
Kan hende det er det at eg ikkje les bøkene til Fossum i rekkjefølgje, og har komen i ein stim der lesaren får vite kven den skuldige er frå fyrste stund: «Den onde viljen», «Varsleren» og no «Drapet …». Motiva er forskjellige, men hovudpersonane er like i at dei er tafatte og misforståtte. Eg kjenner at eg byrjar å bli lei av å berre sjå i frå mordaren sin synsvinkel. Forfattaren er kjend for å skrive psykologiske krimbøker – det bør ho fortsetje med, men med litt meir nytenking.
Mi leseoppleving:
«Panserhjerte» (2009) av Jo Nesbø
3. mars 2010 23:52
Harry Hole blir henta heim av Kaja Solness frå doptilvære i Hong Kong til Valdsavsnittet ved Oslo politikammer. Skada og medtatt etter «Snømannen» blir han tvungen og utfordra til å løyse ein rekkje drap der dei drepne ikkje har nokon klår samanheng med kvarandre. Nokre av dei blir drepe på den same bisarre måten – kvelt av sitt eige blod. Samstundes skjer det ein maktkamp innover i politiet.
I åttande bok om politietterforskar Harry Hole er han aleine, uten ein livsledsagar og med ein døande far. Sliten, uflidd og uoverkommeleg spillegjeld. Han har ingenting å miste og farleg for dei som kryssar vegen hans. No står han i fare for å bli glad i nokon att.
Dette er bra. Nesbø struttar av skriveglede, og eg klarer ikkje å leggje boka frå meg. Handlinga er driven framover at jakta på mordaren, men tilbakeslaga blir for langdryge og gjentakande. Med litt meir redigering hadde boka vert ein innertiar.
Mi leseoppleving:
No eller aldri!
28. februar 2010 22:31Eg har lenge tenkt på å forevige kjernefamilien min av ein profesjonell fotograf, men høve har ikkje bydt seg slik. I fjor fikk eg eit gåvekort på fotografering, og då greip vi sjansen. No er dei ferdige – og vi kjøpte retten til dei alle (om du trykkjer på bilete får du se oss i ein mykje større og finare utgåve):
«En mor-datter historie» er undertittelen. Forfattaren av bl.a. «Bienes hemmelige liv», amerikanske Sue Monk Kidd, reflekterer over sitt liv saman med dottera Ann Kidd Taylor. Sue er i 50-åra, kjenner at overgangsalderen tynger og strever med skrivesperre. Ann er i 20-åra, får avslag på ein jobbsøknad og veit ikkje heilt kva ho skal gjere med livet sitt. Dei legg ut på tre utanlandsreiser i tre forskjellige livsfasar; til Hellas, Tyrkia og Frankrike.
Dei skriv kvart sitt kapittel om deira erfaringar frå reisa. Dette kunne ha vert eit spennande innsyn i korleis to kvinner oppfattar same hending, sidan dei ikkje berre fortel om deira fysiske reise i Europa, men og reisa innover i sjelelivet og attende i tid. Men dei er for like, opptatt av dei same tinga og symbola rundt seg, og har ingen konfliktfylte mor-dotter-oppgjer.
Det startar bra. Eg liker at Sue fortel om korleis «Bienes …» vart til, eg liker reisa til Hellas og eg kjenner meg att i Ann si uvisse om framtida. Likevel – tre reiser med nesten same innhald blir for mykje, for keisamt og for harmonisk.
Mi leseoppleving:
Verdens kuleste 9-åring!
16. februar 2010 17:05Hurra for Anders som fyller 9 år i dag! Gratulerer med dagen, du er super!
Mamma gratulerer så mye!
Veske til strikketøy – del 2
14. februar 2010 21:29Eg har tidlegare blogga og sydd ei strikkeveske som egnar seg til arbeid med lestar og vottar. Den romma ikkje større arbeid som genserar og jakker, og dermed var eg like langt – med plastikkposar med hull, og strikkepinnar på avvege. Etter å ha diskutert dette med ein kollega som er mykje meir erfaren på symaskinområdet, vart eg rådd til å sy ei veske etter eit mønster som heiter quiltelaup. Eg har aldri quilta før, og hadde eigentleg ikkje tenkt å byrje med det heller, men no var det inga unnskyldning meir. Her er resultatet:
Restar frå ei olabukse, to sumarkjolar og ei gardin.
Eit kinderegg: gjenbruk, praktisk og fin!
Med innanpålommer.
Mønsteret er laga av AnnAKa (Ann A. Kanstad Johansen) og er overkomeleg 
Oppvarming til Lost
2. februar 2010 23:16
I dag startar siste sesong med Lost i USA, og ein gong i mars kan vi fylgje den på TVNorge. Det har skjedd mykje sidan 2004 – 5 år og 5 sesongar er ikkje til å kimse av. Som den trufaste Lost-tilhengjaren eg er, har eg skaffa meg den komplette 1-5 på DVD for å friske opp minnet. No har eg sett sesong 1 att, og kan konkludere med at dette er ein av dei beste TV-seriane i verda!
Gler meg til finalen!
Brukbare lenkjer:
Leseåret 2009
27. januar 2010 23:32
Seint, men godt. Eg gjer som Av en annen verden, Karis leseliste og Silje.
Her er mi sjølvmelding:
- Totalt leste skjønnlitterære bøker: 37 – 0,7 bøker i uka
- Kvinnelege forfattarar: 16
- Mannlege forfattarar: 21
- Bøker av norske forfattarar: 21
- Forfattaren sin nasjonalitet: 6
- Bøker på nynorsk: 3
- Bøker på engelsk: 5
- Bøker på svensk og dansk: 4
- Bøker for ungdom: 7
- Krimbøker: 7
Høgdepunkt:
- «Frankenstein» (1818) av Mary Shelley
- «Kafka på stranden» av Haruki Murakami
- «Nedstörtad ängel» (1986) av Per Olov Enquist
- «Pan» (1894) av Knut Hamsun
- «Twilight» (2005) av Stephenie Meyer
- «Øya»(2007) av Victoria Hislop
Vonbrot:
- «Bisettelsen» av Lars Saabye Christensen
- «Breaking Dawn» (2008) av Stephenie Meyer
- «Genanse og verdighet» av Dag Solstad
- «Hodejegerne» (2009) av Jo Nesbø
- «Siste leveåre» (1933) av Olav Duun
- «The Catcher in the Rye » (1951) av J.D. Salinger
Korleis ser di liste ut?
«Varsleren» (2009) av Karin Fossum
22. januar 2010 0:01
Det idylliske nabolaget blir brått revet opp då foreldra finn spedbarnet deira i ein blodpøl, 70-åringen som finn dødsannonsen hennar i avisa og rullestolbrukaren som blir henta av gravferdsbilen. 17-årige Johnny Beskow keiar seg og står bak desse gutestrekane som etterkvart utviklar seg til å handle om angsten for døden. Det endar med døden, men kven var det som valda situasjonen?
I den siste og tiande boka om Konrad Sejer er Karin Fossum i same sporet som til døme «Den onde viljen» og «Drapet på Harriet Krohn». Ho avslørar tidleg i boka kven som er gjerningsmannen, og deretter vil ho forklare kvifor han har blitt til den han er, og kva som gjorde at det ikkje endte slik det var planlagt. No blir det repetisjon og lite nytenkjande.
Eg liker hennar menneskjekunnskap og evne til å setje seg inn i utenkjelege situasjonar. Likevel klarar ho ikkje å overtyde meg og ha medkjensle for hovudpersonane. Johnny Beskow er ein stakkar utan far og ei alkoholisert mor, men bryr seg om sin pleietrengjande bestefar. Derifrå til utspekulert varslar av samfunnet får eg ikkje til å stemme, og Fossum gjer ikkje noko for å forklare dei sprikande signala ho gjer.
Mi leseoppleving:
Siste kommentarer