I den siste boka i trilogien om Ragnhild trur Håkon at han har berre eit år att å leve. Han er i gjeld oppover øyra og vil døy med ære. Ragnhild held maska då husbonden forlet henne og blir verande ein stad vest i havgapet.

Dette blir for mykje klaging for meg. Håkon er sjølvoppteken, utan konsekvenstenking og lid av mentaliteten til ein struts. Hadde det ikkje vore for halvsystera Lea, ville boka ha vore eit langt gjesp.

Duun har nok kjent eit ansvar for å fullføre forteljinga om liva i Stavsund. Det har gått på kostnad av intensitet og nerve, for det er jo grenser for kva ein kan få til med ein deterministisk handlefridom. Dei får ein ny start, men den er ikkje fortent!

Mi leseoppleving:

Kategorier: Litteratur
1 kommentar »