Unge doktor Victor Frankenstein er forgjord etter kjemi og alkymi. Han er drive av det teknologiske imperativ, trass i åtvaringane frå lærarane sine som ser mot opplysningstida. Då han skaper liv av restar frå menneskelege lik og elektrisitet, står han ovanfor eit etisk dilemma; kan skaparen krevje noko frå sitt produkt, eller er han i gjeld til det han skapte?

Fire menneske veddar om kven som kan skrive den beste skrekkhistoria etter ein keisam og regnfull dag. To av dei fullførar veddemålet, og Shelley sitt bidrag er «Frankenstein – eller den moderne Prometevs». Den reknast for den fyrste science fictionhistoria, sidan ho er den fyrste til å kombinerer teknologi og vitskap med det som kan bli mogeleg i framtida.

Shelley levde i ei tid då industrialiseringa skaut fart og ein var skeptisk til snøggleiken og nyvinningane. I dag er me skeptiske til genteknologi og miljøet – og me står ovanfor dei same problemstillingane. Dette er ei bok me framleis kan grøsse og tenkje litt over.

Mi leseoppleving: