Tora strever med tankane om hennar dødfødde barn, hatet til stefaren, mora sitt umedvite og dei sosiale krava frå medelevane på realskulen. Til slutt klarar ho å dele dette med tanta si, som lovar å hjelpe ho. Tante Rakel ordnar opp, prøver å spore opp slekta til Tora i Tyskland, samtidig som ho sjølv kjempar mot kreft.

Om ein har lest dei to fyrste bøkene om Tora, bør ein lese denne siste boka og. Kontrastane og spaltinga blir tydeligare. Til tross for at ho er seksuelt misbrukt av stefaren sin og ser ut til å gå til grunne, er ho skuleflink og har sjanse til å nå langt. Ho vandrar i frå sitt eige sinn over til den meir myndige og erfarne tante Rakel, men ingen kjenner ho att.

Det var denne boka eg syntest var mest vanskeleg å lese som ungdom, og eg klarar enno ikkje heilt å vere med inn i det eg tolkar som schizofreni. Det tipper over for Tora då ho mistar haldepunktet sitt, og ho tar ei anna rolle som er ledig. Wassmo set konkrete ord på korleis Tora føler verda kring seg. Det er frykteleg nært, men og ein måte å markere avstand.

Mi leseoppleving:

Kategorier: Litteratur
2 kommentarer »

Dette er ei direkte fortsetjing frå «Huset med den blinde glassveranda». Stefaren til Tora blir fengsla for å ha tent på Simonbruket, men ingen veit om det største brotsverket; seksuelle overgrep på stedottera si. I fråværet av «farligheten» opplever Tora tryggleik, ho veks og utfaldar seg på Tusenhjemmet og på skulen. Mora, tante Rakel og onkel Simon støtter henne moralsk og økonomisk med å gå på Breiland kommunale realskule. Det ser ut til å gå vegen for Tora.

Eg var omtrent like gamal som Tora då eg leste denne fyrste gong. Ho og eg har forandra oss, eg har blitt eldre, Tora har blitt klokare, meir sjølvstendig og rådsnar, men meir forvirra og. Mobbinga av å vere tyskarunge gjer at ho dagdrømmer om å treffe si biologiske bestemor i Tyskland, tanken på dette gjer at ho overlever. Då skjer det katastrofale, som heile boka peiker mot.

Språket til Wassmo er fargerikt og levande, ho skildrar den nordnorske naturen og menneskesjela på sitt mest inderlege, sårbare, vakraste og styggaste. På ein utmerkt måte klarer ho å formidle at livet er samansett av kontrastar. Den andre boka i trilogien om Tora forpliktar oss lesarar til å vere med heilt til slutten.

Mi leseoppleving:

Kategorier: Litteratur
4 kommentarer »

Paulette ramlar overende i huset sitt og må på pleieheim. Ho har berre barnebarnet Franck som kan sjå til henne, men han er ein travelt opptatt kokk som arbeider kvar dag. Han bur i ein enorm leilegheit i Paris saman med adelege Philibert. Ovanfor bur Camille som teiknar alle ho kjenner. På ein forunderleg måte blir alle desse fire involvert i kvarandre sitt liv, og husværet til Philibert blir eit sentralt møtepunkt.

Det handlar om å vere annleis og ikkje passe inn i eit funksjonelt samfunnsmønster. Aldrande Paulette byrjar å bli senil og ha sviktande balanse. Franck er ein villstyring i ord og handlingar, forførar kvinner, men er utan fast følgje. Philibert er danna, intelligent, stammar, har OCD og sel postkort. Camille har problem med eting, mora si og leve av det ho eigentleg kan best: kunsten sin.

Gavalda skildrar personane på ein slik måte at ein må berre like dei. Ordvalet og setningane, fransk eller nynorsk, dei er utmerkte til situasjonen. Eg observerer korleis aktørane tek del, og eg skulle ynskje eg var ein av dei. Endinga er ein smule lettvint, men tittelen er poesi i seg sjølv.

Mi leseoppleving:

Kategorier: Litteratur
2 kommentarer »

Charles Olav Torp er enkjemann, har ei 16-år gamal dotter som ikkje vil vite av han, er avhengig av spill og har 200 000 kroner i gjeld. Han planleggjar og utfører drapet på Harriet Krohn, blir kvitt spillegjelda, får seg ein jobb og dottera tek kontakt med han att. Det ser ut til at alt ordnar seg for Charlo, men så får politietterforskar Konrad Sejer saken.

Sejer har ingen uløyste saker bak seg. Som lesar ser eg korleis Charlo fortvila prøver å kome unna garnet som leggjast ut etter han. Likevel klarer han ikkje å vekkje nokon form for sympati hos meg.
Dermed blir handlingane og tankane hans ein smule keisame.

Kan hende det er det at eg ikkje les bøkene til Fossum i rekkjefølgje, og har komen i ein stim der lesaren får vite kven den skuldige er frå fyrste stund: «Den onde viljen», «Varsleren» og no «Drapet …». Motiva er forskjellige, men hovudpersonane er like i at dei er tafatte og misforståtte. Eg kjenner at eg byrjar å bli lei av å berre sjå i frå mordaren sin synsvinkel. Forfattaren er kjend for å skrive psykologiske krimbøker – det bør ho fortsetje med, men med litt meir nytenking.

Mi leseoppleving:

Kategorier: Litteratur
1 kommentar »

Harry Hole blir henta heim av Kaja Solness frå doptilvære i Hong Kong til Valdsavsnittet ved Oslo politikammer. Skada og medtatt etter «Snømannen» blir han tvungen og utfordra til å løyse ein rekkje drap der dei drepne ikkje har nokon klår samanheng med kvarandre. Nokre av dei blir drepe på den same bisarre måten – kvelt av sitt eige blod. Samstundes skjer det ein maktkamp innover i politiet.

I åttande bok om politietterforskar Harry Hole er han aleine, uten ein livsledsagar og med ein døande far. Sliten, uflidd og uoverkommeleg spillegjeld. Han har ingenting å miste og farleg for dei som kryssar vegen hans. No står han i fare for å bli glad i nokon att.

Dette er bra. Nesbø struttar av skriveglede, og eg klarer ikkje å leggje boka frå meg. Handlinga er driven framover at jakta på mordaren, men tilbakeslaga blir for langdryge og gjentakande. Med litt meir redigering hadde boka vert ein innertiar.

Mi leseoppleving:

Kategorier: Litteratur
Ingen kommentarer »