Paulette ramlar overende i huset sitt og må på pleieheim. Ho har berre barnebarnet Franck som kan sjå til henne, men han er ein travelt opptatt kokk som arbeider kvar dag. Han bur i ein enorm leilegheit i Paris saman med adelege Philibert. Ovanfor bur Camille som teiknar alle ho kjenner. På ein forunderleg måte blir alle desse fire involvert i kvarandre sitt liv, og husværet til Philibert blir eit sentralt møtepunkt.

Det handlar om å vere annleis og ikkje passe inn i eit funksjonelt samfunnsmønster. Aldrande Paulette byrjar å bli senil og ha sviktande balanse. Franck er ein villstyring i ord og handlingar, forførar kvinner, men er utan fast følgje. Philibert er danna, intelligent, stammar, har OCD og sel postkort. Camille har problem med eting, mora si og leve av det ho eigentleg kan best: kunsten sin.

Gavalda skildrar personane på ein slik måte at ein må berre like dei. Ordvalet og setningane, fransk eller nynorsk, dei er utmerkte til situasjonen. Eg observerer korleis aktørane tek del, og eg skulle ynskje eg var ein av dei. Endinga er ein smule lettvint, men tittelen er poesi i seg sjølv.

Mi leseoppleving:

Kategorier: Litteratur
2 kommentarer »