«Høytleseren» (1997) av Bernhard Schlink.

Tyske Michael Berg tenkjer attende då han som 15-åring traff 36-årige Hanna Schmitz, like etter andre verdskrig. Ho pleier han då han er sjuk, og då han seinare vil takke for omsorga, forfører ho han. Dei innleier eit seksuelt forhold der Michael også leser romanar høgt for Hanna. Ein dag forsvinner ho utan forvarsel, utan at nokon veit kvifor. Fyrst da Michael som jusstudent fylgjer rettssakene mot nazistane, dukkar ho opp på tiltalebenken, og han får etterkvart vite kven ho eigentleg er.

Eg synest den fyrste delen av boka er best. Michael romantiserer nok sitt forhold til Hanna, ho kjem og forsvinn plutselig, men ho merkar han for livet. Del to inneheld seminar og rettsaker, og er prega av litt langtekkelege utredningar. Likevel set forfattaren fingeren på eit viktig spørsmål: korleis borna til tyskarane som levde under andre verdskrig, spesielt med tanke på holocaust, kunne hamle opp med denne vissa om foreldra i ettertid.

Eg venter fortsatt på at Hanna skal få ein sjanse til å forklare seg og seie kva ho tenkjer på. Med den fortida dei har saman, burde også Michael ha gjort noko aktivt, kanskje ha avslørt løyndomen hennar, før han resignerer.

Mi leseoppleving:terningkast 4

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *