«After dark» (2008) av Haruki Murakami.

I løpet av 7 timar, frå kl. 23:56 til 6:52, fylgjer vi Mari Asai gjennom natta i Tokyo. Ho vil ikkje sove og leser pensumbøker på kaféen Denny’s. Jazztrombonisten Tetsuya Takahashi kjenner henne att, som systera til Eri, modellsystra som no søv ein koma-liknande svevn på tredje månaden. Kaoru, ei venninna av Takahashi som driv eit kjærleikshotel, treng hjelp då ei av dei kinesiske prostituerte blir overfalt.

Slik vert personane i «After dark» og vi som lesarar, kvervla inn i den japanske storbynatta. Murakami bruker verkemidlar frå film, vi kan fylgje kameralinsa som sveiper frå den ene scena til til den andre, samstundes med at ein nærast allvitande stemme forteljar kva vi ser.

Det byggjer seg opp til noko, eit driv eller eit plot, ein mørk person som fylgjer med på kvar ei rørsle Eri gjer i søvne og eit TV-apparat som skrur seg på og av. Kva var eigentleg grunnen til at Eri hamna i denne situasjonen? Har dette nokon meining for dei andre, spesielt Mari, i denne forteljinga? Men det vert ikkje til meir. Det er for mange lause trådar, kanskje som når ein vaknar opp frå ein djup svevn.

Mi leseoppleving:terningkast 3

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *