Arkiv for 'februar, 2011'
«Havets katedral» (2008) av Ildefonso Falcones
17. februar 2011 21:27
Eg las denne boka ferdig 05.10.10.
Bernat Estanyol flyktar saman med sin babyson Arnau til Barcelona. Han er ein leiglending i mellomalderen som prøver å gje sonen ei framtid. Arnau veks opp og knyt venskap og fiendskap med arva etter faren. Vil han nokon gong gje familien sin ei oppreisning?
Dei historiske rammene er korrekte, og i mens den nye katedralen Santa Maria de la Mar byggjast, får Arnau ein ven og «bror» for livet, Joan. Likskapen og forskjellane driv historia framover. Sviket kjem som forventa, men det tek litt for lenge å rette det opp att.
Det er visst «in» for tida å skrive inn si eiga historie inn i historia. Falcones flettar Arnau inn på ein truverdig måte, og det er spennande sidan eg ynskjer litt meir rettferd i det som visstnok ein gong skal ha skjedd. Einaste ulempa at eg blir utålmodig, og synest forfattaren dreg det litt for langt ut.
Mi leseoppleving:
Den kulaste 10-åringen i verda!
16. februar 2011 7:00Hurra for Anders som fyller 10 år i dag! Gratulerer med dagen, du er super!
Mamma gratulerer så mykje!
«Ein vakker dag» (2010) av Anna Gavalda
13. februar 2011 22:14
Eg las siste punktum i denne boka den 06.09.10.
Garance drar saman med systera Lola, broren Simon og hans kone Carine til eit slektsbryllaup på den franske landsbygda. Syskena stikk av frå Carine og slektningane, og vitjar veslebroren Vincent som jobbar som guide på eit slott. I løpet av ein dag gjenopplever dei barndomen saman, og lurer på kor i livet dei er.
Dette er ei lettlest og tynn bok. På vaskesetelen på baksida står det at dette er ein hyllest til syskenkjærleik, men det kan like godt vere ein hyllest til gamalt venskap med ein felles barndom.
Eg likar dialogane til Anna Gavalda. Dei er enkle, men ikkje føreseielege og kan ta ei morosam vending, slik som i «Saman er ein mindre aleine» og «Lykka er ein sjeldan fugl». Likevel kan ikkje denne boka måle seg med desse; den er lett å lese og lett å gløyme.
Mi leseoppleving:
«Min kamp 2» (2009) av Karl Ove Knausgård
10. februar 2011 22:07
Eg er litt på etterskot når det gjeld bokmeldingar, denne las eg ferdig 16.08.10.
I andre boka (av seks) om sitt liv, har forfattaren og boka fått eit ettermæle på grunn av alt som er sagt på førehand og i ettertid. Sjølve innhaldet er middelmåtig.
Hovudpersonen Karl Ove Knausgård bryt med kona og Noreg, flyttar Sverige, forelskar seg i Linda og blir far til tre born. Han lever i 2008, men vekslar om å fortelje innanfor tidsspennet frå 2002 til 2008. Han skriv om lengta og redsla etter å bli elska, kjenne tilhøyrsle og ha ansvar.
Denne dualismen gjer at eg kjenn meg att, men dei vala han gjer, skapar distanse. Han syt for mykje og utleverer sine næraste.
Kva er vitsen med alle kvardagsdetaljane? Kvifor skriv han om matsøpla, babygymnastikken, oppvasken og middagslaginga? Eg ventar på noko som aldri skjer. Vi kan godt diskutere etikk, sjanger og sanning, men for meg blir ikkje dette noko meir enn ei alt for lang historie om ein som, ifylgje seg sjølv, rekonstruerer si eiga historie.
Mi bokmelding av «Min kamp – 1» av Karl Ove Knausgård.
Mi leseoppleving:
Siste kommentarer