«Min kamp 2» (2009) av Karl Ove Knausgård

Eg er litt på etterskot når det gjeld bokmeldingar, denne las eg ferdig 16.08.10.

I andre boka (av seks) om sitt liv, har forfattaren og boka fått eit ettermæle på grunn av alt som er sagt på førehand og i ettertid. Sjølve innhaldet er middelmåtig.

Hovudpersonen Karl Ove Knausgård bryt med kona og Noreg, flyttar Sverige, forelskar seg i Linda og blir far til tre born. Han lever i 2008, men vekslar om å fortelje innanfor tidsspennet frå 2002 til 2008. Han skriv om lengta og redsla etter å bli elska, kjenne tilhøyrsle og ha ansvar.

Denne dualismen gjer at eg kjenn meg att, men dei vala han gjer, skapar distanse. Han syt for mykje og utleverer sine næraste.

Kva er vitsen med alle kvardagsdetaljane? Kvifor skriv han om matsøpla, babygymnastikken, oppvasken og middagslaginga? Eg ventar på noko som aldri skjer. Vi kan godt diskutere etikk, sjanger og sanning, men for meg blir ikkje dette noko meir enn ei alt for lang historie om ein som, ifylgje seg sjølv, rekonstruerer si eiga historie.

Mi bokmelding av «Min kamp – 1» av Karl Ove Knausgård.

Mi leseoppleving:terningkast 3

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *